چقد خوبه در طول روز انقد خودت رو با كاراي خوب خسته كني

انقد از صبح كه بيدار شدي مشغول زندگي خودت باشي و خودت رو درگير حاشيه و زندگي مردم نكرده باشي

كه شب بياي و يه چيزي بخوري و از خستگي بيهوش شي

يه خورده زير لحاف با پات دنبال جاي خنك تشك بگردي و كمتر از ٥ دقيقه خوابت ببره

و به هيچ چيز ديگه فكر نكني، به هر چي كه نداري،به هرچي كه نميشه

پ.ن:زندگي آخرش در هر وضعيتي تعريف ميشه از همين تلاش كردنا و خسته شدنا

صبح ساعت ٧ بيدار شدم كه هنوز هوا تاريك بود اينجور موقع ها بيشترين لذتش به اينه كه يه صبح به خير مسخره به دوستام بگم بعد بشينم به آهنگاي جديد كشف كردن از اسپاتيفاي يا حتي كتاب صوتي گوش كنم... زود اومدم باشگاه انتظار داشتم خانوماي ايراني تو باشگاه رو ببينم،چون خانه دارن معمولا صبحاي زود ميان كه به كاراي خونشون هم برسن اما نبودن امروز... تو راه داشتم كتاب "اتفاق" گلي ترقي رو ميخوندم و انقدر احساساتي شده بودم كه دلم ميخواست بشينم گريه كنم... داستان پسري كه تنها تو سن كم از ايران ميره و ياد دايي افتادم بهش پيام دادم و عكس كتاب رو فرستادم براش پ.ن: اگه بچه دا

خدايا من باز دارم اشتباه ميكنم

ميشه خودت بهم كمك كني؟

اه!

ديروز تنها كار مفيدي كه كردم اين بود كه صبح زود پاشدم رفتم باشگاه

بعدش گفتم سر راهم برم سريع واسه الي و زي زي وسايل كريسمس بخرم بفرستم براشون و سريع برم خونه پاي درس و كار و زندگي

در عوضش يه خرس به گندگي خودم خريدم و كلي پولش رو دادم و تا شب با اين خرسه مشغول بودم

و به همين سادگي روزمو به مزخرف ترين شكل ممكن گذروندم

يا داشتم با خرس بازي ميكردم و عكس ميگرفتم ( دختر ٣٠ ساله!) يا تو گوشيم بودم :/

پ.ن: بديش اينه كه مثل دومينو ميمونه تو يه روزت رو خراب كني بقيه ش هم پشت هم خراب ميشه

چند ماه پيش واسه اينكه بيكار بودم و وقت زيادي داشتم رفتم يه امتحان انگليسي سخت رو ثبت نام كردم كه به بهانه ي اين انگليسي هم بخونم و هر چي يادم رفته يادم بياد الان هرچي به امتحان نزديك تَر ميشم هم برام مهم تَر ميشه هم بيشتر ميفهمم كه اصلا آمادگيشو ندارم! امكان قبوليم يه چيزي حدود منفي يك درصده...به اين صورت كه بعد امتحان احتمالا ميان در خونه يه دست كتكم هم ميزنن :)) بعد همه ش فكر ميكنم اون لحظه اي كه نشستم واسه بخش شفاهي اون ممتحن نميگه اين خبر مرگش دانشگاه زبان خونده چرا اينه وضعش؟ :-/ اگه الان قرار بود خودم رو تعيين سطح كنم ميزاشتم pre intermediate! پ.ن: يعني اگه

يه نَفَر كه نميدونم دختره يا پسر يا شايدم هر دوش ! برام كامنت گذاشته كه دوست دارم بدونم چه شكلي هستي و اينكه چه حسي داره آدم از ته دلش فكر كنه خوشگله؟ ببين پسرم يا دخترم يا شايدم هر دوش! حدس زدنش خيلي كار سختي نيست چون من اگه خوشگل بودم كه وبلاگ بازي نميكردم پسر بازي ميكردم ! و دوم اينكه همه ي آدما ( به خصوص دخترا) فكر ميكنن خودشون از همه خوشگلترن :) و سوم اينكه اگه قرار بود بگم كيم چه شكليم در فيس بوق و ايستاقگام مينوشتم نه در اينجا به هر حال از توجه تو سپاسگزارم دخترم يا پسرم يا شايدم هر دوش

امروز اول مهر منِ

و دقيقا مثل بچه هاي اول دبستاني وحشت كردم

كاش برف ميومد تعطيل ميشد ( تا حالا همچين چيزي رو اينجا نشنيدم)

كاش زبونشونو مثل زبون مادري ميفهميدم

واي كه چقد محيط جديد،آدماي جديد و در كل اولين بار همه چيز سخته

پ.ن:اينجور مواقع ميفهمم كه بعضي حس و حال ها با بالا رفتن سن تغيير نميكنه

وقتي تو كلاس هستم همه ش عادت دارم بازيگوشي كنم

همه ش يا دارم با گوشيم ور ميرم يا چرت ميزنم يا فكر ميكنم

اينه كه كلاس واسه م دير ميگذره و انرژي زيادي ميگيره و مجبور به دوباره كاري ميشم

پ.ن: هر وقت يه جا باشي فكرت و تمركزت اونجا نباشه هم ديرتر ميگذره هم انرژي بيشتري ازت ميگيره

زود خسته ميشي و نااميد

خانوم ايرانيه تو باشگاه

همينطور كه داشت لباساشو عوض ميكرد

منم رو به روش نشسته بودم،گفت

من هميشه به دختراي جوون دو تا چيز رو ميگم

يكي اينكه وارد زندگي مرد زن دار نشين يكي اينكه نزارين چاق شين

پ.ن: حرفاش به دلم ميشينه انقد كه از ته دل انگار

آدم جرات نداره بگه طرفدار شوبرت و باخ

انقد سريع برچسب كلاس گذاشتن بهت ميزنن

ولي فاش ميگويم و از گفته ي خود دلشادم

شوبرت روح منو جلا ميده

فرزندم !

يك سري از دوستان تو فقط زماني هستند كه سنگ صبوري براي درد و دل ميخواهند

و به ياد بياور زماني را كه تو در حال فوت شدن بودي و آنها به راحتي ساعت ١٠ شب ميگفتند

" من بخوابم؟ فردا بايد زود پاشم،حالا بعدن حرف ميزنيم" !

فرزندم !

اينكه تو به دوستان خود در وقت سختي كمك ميكني بد نيست اينكه آنها براي تو كلاس ميگذارند و باز هم براي تو نخواهند بود

دلنشين نيست !

فلسفه ي پوشيدن لباس خواب چيه واقعا؟

خب با همون لباس خونه مون كه خيلي هم راحته چرا نميكپيم؟

پ.ن: زني در آستانه ي دو دو تا چهارتا كردن براي خريد لباس خواب گرم براي زمستان

يه خاله ي خيلي با ديسيپلين و جدي دارم كه يه پسر خيلي خيلي خوش قيافه داره وقتي ١٦،١٧ ساله م بود فكر ميكرد ممكنه بين منو پسرش يه چيزي باشه( كه البته نبود ) و داشت جلز ولز ميكرد كه اگه چيزي هست بفهمه زودتر و جلوشو بگيره يه روز صبح كه خونه ي ما بود من داشتم صبحونه ميخوردم اومد نشست رو به روي من پاشو انداخت رو اون پاش و خيلي جدي، حالت گوينده هاي اخبار ، گفت تو دختر خوشگلي هستي خيلي ها بعدن عاشقت خواهند شد ولي الان فعلا درست رو بخون و روي پسراي كم سن حساب باز نكن منم از اونجايي كه يه مقدار عقلم شُل بود اون موقع هار هار تار تار كردم و نگفتم اين شعر و غزلا چيه ميگ

ما از كهولت مرديم يكي عاشقمون نشد

همه يا خواستن ازمون سواستفاده كنن

يا خواستن ازمون سواستفاده كنن( اين با بالايي فرق داره)

پ.ن:البته اين همه رو هم شما در حد يه نَفَر و نيم حساب كن:))

از هجوم تفكرات نصف شبي همراه با سر درد و جيش و تشنگي

پ.ن:راستي چي شد چرا

انقد روابط عاطفي مهم شدن يا كلا هستن

اين مسائل طبيعتا نبايد خيلي مهم باشن ولي مهم شدن شايد به خاطر بالا تَر رفتن سن باشه و اين جو بدي كه دورت شكل ميگيره همه تا باهات آشنا ميشن ميپرسن كه كسي تو زندگيت هست يا نه همه از اين ميگن كه جوونيت حيفه نزار بره همه از اين ميگن كه پير ميشي و تنها ولي هيچ كس نمياد بگه آخرش كه همه تنها ميميريم در نهايت كه هيچكي تنهايي آدم رو پر نميكنه هيچكي حتي يه لحظه با خودش فكر نميكنه اگر فلان آدم مجرده شايد دليل بر داشتن ايراد نيست و شرايطش اينطور رقم زده و هزار تا دليل ديگه كه ما! مجردا! خودمون هم حتي نميدونيم ...

الان كه داشتم اينا رو مينوشتم ياد تو افتادم... وقتي بهم گفتي( به يه دختر ٢٣ ساله ي سر خوش و پر از اميد ) گفتي خيلي احساس تنهايي ميكني؟ منم با فخر فراوان بهت گفتم من هيچ وقت احساس تنهايي نميكنم و بعد تو گفتي ( يه مرد ٤٣ ساله ي تنها و شكست خورده و تنها و افسرده و تنها و تنها ) خوش به حالت...من خيلي احساس تنهايي ميكنم ... پ.ن: من اون موقع اصلا نفهميدم چي گفتي! الان ميفهمم نه به خاطر اينكه خودم اين احساس رو دارم( كه ندارم ) الان ميفهمم چي گفتي چون يه خورده بزرگ شدم... فهميدم زندگي با دوستات بري كافه و پارك و هر هر كني نيست تا آخر عمرت دلت دوست پسر / دختر بازي نميخواد..

راستي منو يادت مياد ؟ :)

همون به قول خودت فسقلي دائم الناراحت كه گريه ميكردم ميگفتم چرا دوستم نداري

چرا اذيتم ميكني

بعد ميخنديدي صداتو نازك ميكردي ادامو درميوردي:

چرا دوستم نداري...چرا اذيتم ميكني...من از همه خوشگلترم نه...

پ.ن:سه سال گذشته همه ش ولي من روم نميشه ديگه انقد احمق باشم جلو كسي( اميدوارم هم نشم) :)))

خدايا ما رو هم يه خورده دَعوس خلق ميكردي

مرديم از خوبي و نيجيبي:))

پ.ن: حالا كه مُده

يه آدمايي هم هستيم حتي اگه يه چيزي خوب هم تموم شده باشه

تا گند نزنيم بهش ول نميكنيم

كلا انگار به پايان گند عادت دارم

پ.ن: گَند اندينگ :))

يكي از دوستام از دوره ي ليسانسش به يكي از همكلاسياش نظر داره

همون كراش!

بعد خلاصه ديروز هي داشت ميگفت واي من اينو ميخوام واي دلم براش تنگ شده ما هم همه دلداري ميداديم

تا اينكه امروز يهو اومد گفت كه پسره بهش پيغام داده و ديدن همو

حتي ما هم كه دوريم حالمون خوب شد و در شاديش شريك شديم و هيجان زده

اتفاقي كه واسه من هيچ وقت نيوفتاد و نميوفته

نميدونم چرا

پ.ن: اين همه اومد اينجا ميتونست يه خبر هم به من بده كه البته نداد و برگشت

امروز خونه ی سارا همینطور که داشتم کاهو مشستم واسه سالاد موبایلم زنگ خورد به سارا گفتم دستم خیسه جواب بده نگاه کرد گفت از ایرانه "ن"بود فهمیدم یه خبری شده هول شدم سریع دستامو خشک کرده خشک نکرده گوشی رو جواب دادم تا جواب دادم گفتم عزیزم بیمارستانی؟ گفت از کجا فهمیدی ؟ گفتم چی شد؟ گفت دیشب خواب دیدم صبح که از خواب بیدار شدم دیدم تکون نمیخوره به علی گفتم بریم بیمارستان مطمئنم امروز وقتشه... تا اونجا بودم چند دفعه زنگ زد...استرس از صدای دوتامون تابلو بود ولی هی مسخره بازی درآوُردیم و هی گفت دعام کن اصلا دعام میکنی؟گفتم پاشم بیام بزنم تو دهنت وسط بیمارستان؟:

اينكه خوب باشي توي دلت حسادت و كينه نباشه از شادي بقيه ناراحت نشي و همون موقع بگي پس من چي از ناراحتي بقيه شاد نشي و بگي خب خدا رو شكر كه من ندارم اين مشكل رو اگه يه كاري ميكني واسه كسي واقعا از ته دلت باشه و بي منت نه اينكه تاييد و تعريف بقيه رو بگي آدما رو راحت ببخشي ولي البته ديگه فرصت تكرار اون خطا رو بهشون ندي اينا و به طور كلي دل خوب و روشني داشتن حال خود آدم رو خوب ميكنه سودش فقط و فقط مال خودته پ.ن:از اين دلا واسه خودم آرزو ميكنم و هركسي كه دوست داره رها زندگي كنه

توي قطارم دارم ميرم يه شهر ديگه به يكي از دوستام سر بزنم

يهو يادم افتاد دو سال پيش دقيقا همچين روزي نشسته بودم تو يكي از اين قطارا وحشت زده

از همه چيز متعجب

ولي بابا كنارم نشسته بود با اينكه درد نقرس امونش رو بريده بود

با اون پاش دو تا چمدون سنگين رو از اينور اونور ميكرد نميزاشت من دست بزنم

البته خب مثل هميشه عصباني بود...

بابا هميشه مثل يه كوه پشتم بوده ولي...

يه كوه هميشه عصباني

پ.ن: اومدنم دو ساله شد

دلم بچه ميخواد

يه بچه ي شر و لاغر مردني و بور

كه حمومش بدم لباس گرم بكنم تنش بنشونمش كنار بخاري

هي لقمه بگيرم بدم بخوره

اونم هي با صداي سرما خورده سوالاي مزخرف بپرسه

مامان اگه پرنده ها گم شن مامانشون چطوري ميفهمه ؟

مامان من ميخوام بزرگ شدم خلبان شم

مامان بسه ديگه چقد ميگي بخور بخور

دارم ميتركم

اينجا زندگي شوخي نداره

ايران همه ش شوخي خنده بود